Приветствую Вас Mehmon
..::MusicFM.Uz::.. Zamonaviy partal

Cўнгги ўғрилик

Cўнгги ўғрилик

Миролим билан танишувим жуда қизиқбўлган. Қандайтанишганимизнииккаламизданбошқаҳечкимбилмасди. Лекинэндименҳаммабилишиниистайман. Гарчибуорқалиўзимнинггуноҳимочилса-да, уялмайман. Чункиҳозирҳаммасиортдақолди...

* * *

Навбатдаги мўлжалим — Миробод туманидаги «банковский дом»лардан бири эди. Бошқаларданфарқим—мен«ов»гакундузичиқаман. Қулайтомоникўп. Биринчидан, кундузкуниодатдашаҳарликларнингҳаммасиишдабўлади. Айнипешинпайтлари«дом»ларнинголдидаодамтугулпашшаҳамбўлмайди. Кейин аксарият касбдошларим кечаси «ишлагани» учун кундузи одамлар хушёрлигини йўқотади. Шунингучунҳамкасбларимгазидравишдакундузи«ишлайман». Ҳалибирормартаишкалқилганимйўқ. Балки, манашувоқеанисабабқилиб, Худомениомонсақлабкелгандир…

Хуллас, ўша куни ҳаммаҳавасбиланбоқадиган«дом»гакелдим. Қайсиуйдакимяшаши, шарт-шароити, фойда-зарари…ҳаммасиниўрганганман. Ўзимкўзлагануйгаяқинлашдим. Эшикниочишқийинбўлмади. Ташқаридаўрнатилгантемирэшикнингфақатбитта«замог»иқулфланганэкан. Ичкаридагинақшинкортахтаэшикочиқ. Ажабланмадим. Чункикўпчиликишгашошаётибэшигинингҳаммақулфиниёпибўтирмайди. Бемалоличкариладим. Кенг, ҳашаматликаридорданўтиб, тўғридагихонагакирдим. Кирдим-у…

Тўғриси, ўғриликкакирганодамни ҳамманарсакутишимумкин. Аммобунақаси... Кўзолдимгабешйилолдин, ўлимтўшагидаётгандадамкелди. Хонатўридагикаравотдарангисап-сариқ, озғин, аммо, қорнидўмбирадайшишибкетганёшгинайигитётарди. Уёнидагихонтахтагачўзилиб, қорниҳалақит бериб пиёлани ололмасди. Юрагим орқагатортибкетди…

Дадам жигар церрози билан оғриб, биройдаўлибқолган. Ўшандаукишинингҳамкўринишишундайэди. Оиладатўнғичфарзандбўлганимучунҳаммаюкменингзиммамгатушган, онамшўрликўзинийўқотибқўйганди. Шулар ёдимга тушиб, хаёлим қочдимиёкиўтараҳмдиллигимсабабми, йигитнингёнигаюгуриббориб, пиёланиқўлигатутқаздим. Уюзимгаажабланибқаради. Шундансўнгўзимҳамтахтадекқотдим. Нимадейман, ахир? Бирорташкилотданкелдим, десам, эшикниўзимнинг калитим билан очдим. Эшик очиқэкан, десам, қўлимдарезинақўлқоп! Бирлаҳзадаҳаммакўчагакирибчиқдим: «йигитниўлдирибгуноҳгаботдим, қўлгатушиб, қамалдим, онамўғрилигимнибилиб, хушинийўқотди…»

Яхшиси, тан оламан, деб тургандим, йигит мени ҳайрон қолдирди:

— Раҳмат, ўтиринг! Росачанқабкетдим…—ушундайдеяпиёладагисувниоғзигаолиб, ёнидагиидишгақайтарибтуфлади.

— Сув ичиш мумкинмасми? — ўзим билмаган ҳолдасаволбердим.

— Рўзадорман… Чанқоққачидолмай, оғзимничайдим. Оғзимқурибкетяпти..

Баттар ҳайратгатушдим. МенгумроҳРамазонойикирибкелганиниҳамунутибюборганэканман.

— Шу ҳолингдарўзатутишгабалоборми? —тилимданбеихтиёршусўзучди.

— Шифо топарман, деган умидда тутаяпман. Уйдагилар қарши…Аммоменоёқтирабтуриболдим. Дори-уколларни ҳамкечқурун, ифторданкейиноляпман. Еётганларимҳамтананиювадиган, тозалайдиган, бақувватқиладиганўт-ўлан-у, мева-сабзавотлар…

— Касалинг нима билмайман-у, аммо шу ҳолингдатезҳазмбўладигановқатейишингкерак, —негадируни«сен»лаб гапирардим. — Менимча, оч ётиш сенга мумкин эмас…

— Дўхтирмисиз, десам… — унинг овоз оҳангида«ўғрилигингизмаълум-у, буниқаерданбиласиз», деганмаънозоҳирэди.

— Кўрмаяпсанми, — қўлларимдагирезинақўлқопгаишорақилдим. —Хирургман. Бир«операция»ни амалга оширгани келгандим…

— Ҳа-а-а, менҳалақитбердим, тўғрими? «Операция»нгизнидавомэттираверинг, индамайман. Сизникўрганимйўқ. Ухлаётганимдакириб-чиққансиз, —уэндижиддийгапираётганди.

— Қўйсанг-чи! Ҳаммасинирасвоқилдинг-ку! —дедим кулиб. Кейин пиёлага ишора қилдим. —Яхшиси, сувданич! Ўзингниқийнабнимақиласан? Жонингшундоқҳамазобда-ку!

— Ҳечқаеримоғриётганийўқ…

— Жигарингми?

— Билмайман! Менга айтишмаяпти. Уч кун бўлди, уйга жавоб бериб юборишди. Менимча, ота-онамга умид йўқ, дейишган, —унингкўзларигаёштўлди. —Аммомененгилмоқчиэмасман! Яшагимкеляпти…Ўшакуникелибоқинтернеттиткиладим. Қизиқмаълумотлартопдим. АмерикаликПолБреггўзинингэлликйилликшахсийтаржибасиданкелибчиқиб, "Мўъжизакорочлик" деб аталган китоб ёзибди. Унда ёзилишича, инсон соғ-саломатбўлайдесаочликбиланўзинидаволашимумкинэкан. ЯнаПайғамбаримизҳам "Рўзатутингларсаломатбўласизлар", деганэканлар. Ажабланарлиси, мутахассисларнингайтишича, кишисоғ-саломатюришиучунйилига 28-32 кун ихтиёрий оч қолишилозим.

— Ука, буларни касал бўлмасдан олдин қилишкеракдир-да! —дедимачиниб.

— Йўқ. ИбнСиноҳамкасалларниочликйўлибиландаволаган. ЯнаСуриябошмуфтийсиШайхАҳмадКуфтаруҳамочликбиландаволабдонгтаратган. МашҳурбоксёрМуҳаммадАлиҳамшукишинингқўлидашифотопибди. Уўзинидаволатишучун 30 миллиондолларсарфлаган, аммобирорнатижагаэришмаган. Йигирмакунликочликдансўнгшифотопибди. Шунингучунменҳамкечаданбуёнрўзатутяпман.

— Менинг дадамнинг ҳам қорнишундайшишибкетганди.

— Давомини айтмай қўяқолинг. Яхшиси, менгаёрдамлашинг, ваннагакиришимкерак.

Уни суяб, зўрғатурғаздим. Ваннагаетгунчатолиқиб, тиктурганчаменгаосилибқолди. Оғирлигиданергакирибкетсамкерак, дебўйладим. Назаримда, қорнидақат-қаттошйиғилгандек…

— Бу азобга чидагандан кўра, ўлиб қўяқолганяхши…—дедиуҳарс-ҳарснафасоларкан. —Лекинодамзотнингўлгисикелмасэкан-да! Менингҳамўлгимкелмаяпти. Ахирэндигинайигирмагакирдим. Ҳалибирортақизнингқўлиниҳам ушлаганим йўқ. Дардингқизбўлмайўл, денг! Ҳазил-да.

Унга раҳмимкелибкетди. Дасткўтариб, ваннагаолибкирдим. Пешанасидагиқатра-қатратерқошибўйлабкўзигатушабошлаганди. Ўшаердагисочиқниолибартдим.

— Раҳмат! Сувни«нормальний»қилибочибберинг. Кетиб қолманг. Шуердатуринг…

— Шу ҳолингдачўмилмоқчимисан? Менсеничўмилтиришгакелганимйўқ! —ўзимчакўнглиникўтармоқчибўлибҳазилқилдим.

— “Зато”, сизни менга Худо юборган. Пешин намозини ўқишниниятқилибўтиргандим. Бироркимнингёрдамисиз ўқийолмайман. Шундайэкан, қолишгамажбурсиз…

— Жа-а-а, қизиқэкансан-ку! Зўрғаюрибсан-у, намозўқиганинггаўлайми?

— Э-э-э, ака… Менинг ўрнимда бўлганингизда, ўлимингиз нақдбўлгандақайҳолгатушардингиз? Одамзотгаумиддеганбиртуйғуберилганки, жонингиз бўғзингиздатурсаҳамсизнитаркэтмайди. Тузалибкетарман, дебумидқиласиз. Кўпэмас, уч-тўртйилумркўрай, уйланай, бола-чақакўрай...

Гапларидан ларзага тушдим. Таҳоратолишидаёрдамлашиб, янакаравотигаолибкелдим.

— Жойнамозимиз қаердалигини ҳамбилмайман. Ўзинамозниҳамшифохонадабирчолўргатди. Савобгақолди, лекин…Шупайтгачақунтқилмадим. Бугуннегадирўқисамми, дебўтиргандим. Манабууйгакиринг, шкафдачойшабларбор. Бирортасиниолибчиқсангиз, жойнамозқиламиз…

Мен сўзсиз унга итоат этаётгандим. Индамай у кўрсатган хонага йўналдим. У ортимдан бақирди:

— Атрофга яхшилаб қаранг, балкисиз«операция»қилишгаарзигуликнарсачиқибқолар. Меннамозўқиётганимдабекорўтирмайсиз…

— Бугунги «операция»ям сен экансан, — дедим мен ҳамбўшкелмай.

— Биринчи намоз ўқишим. Адашсам, кулмангяна…—дедиучойшабниергатўшаётганимда. —Ҳаракатларинияхшибиламан. Сизёнимдатуринг, руку, саждақилаётганимдаёрдамлашасиз…

Уни тирсагидан ушлаб энди турғазаётгандим, эшикочилиб, ўртаёшли чиройли аёл кириб келди. Шошиб қолдим. Ергақарабсаломбердим. Аёлаликолгач, ўғлигаюзланди:

— Доринг бу ўртадаги «аптека»ларда йўқэкан. Излаб-излабиккибекатнаригакетибқолибман, —аёлшундайдеяқўлидагикалитгаишорақилди. —Эшикочиққолган эканми?

Юрагим шув этди. Яхшиям, боя қўлқопимниечибқўйганэканман.

— Ўртоғимнингкелишинисезганэкансиз-да, ойи. Сизкетдингиз, укелди, —убороғирлигинименгаташлаб, онасигақаради.—Касаллигимниэшитибкелибди.

— Вой, ўзим айланай сиздан. Илгари кўрмаган эканман-да, танимадим. Ўғлимнисийлабкелибсиз, раҳмат! Исмингизнима, ўғлим?

Нима дейишни билмай қолдим. Уўрнимгажавобберди:

— Исми — ўғри!

Даҳшатгатушдим. Юрагимдукиллабурабошлади.

“Аблаҳ! Касалбўлсаҳампишиқэкан. Ярамас! Ана, энди қўлгатушдим. Игнаолмайтуриб, қамаламан! Калласинингишлаганиниқаранг! Менинграҳмимникелтириб, онасикелгунчаушлабтурди-я, айёр! Бояўзиоладиганимниолиб, кетишимкеракэди…Шуўйдауниитарасолибқочмоқчибўлдим. Аммо…”

— Ҳазиллашдим, ойи…Лақаби—Ўғри! Исмингизниайтинг, ойимсизбилантанишмоқчи, —менитуртди.

* * *

Ўша куни уларникида кечгача қолибкетдим. Миролимоиладакаттафарзандэкан. Бизнесбиланшуғулланиб, касалиниўтказибюборибди. Отасинингёрдамибиланбештадўконниюрғизаётган экан.

— Вақтингизбўлсаэртагаҳамкелинг. Ойимнингзаруришибор. Иккаламизўтирибмизда! —дедиукетаётганимда.

Қайтибқадамимниҳамбосмоқчиэмасдим. Лекинунингилтижолинигоҳикўзолдимданкетмади. Онасименгаишонибкетганбўлса, қийналибётгандир? Шуни ўйлаб, яна уйига бордим. Тўғрироғи, Рамазонойиўтгунчаборибтурдим. Чункименибуергаҳайратвақизиқишбошлабкеларди. Укўзўнгимдасоғайибборарди. Рост! Рўзаохиридаунингқорнидагишишанчақайтди. Ўзитуриб-ўтирадиганбўлди…Хурсандчилигидан ўзини қўяргажойтополмасди.

— Қара-я, қизларнингқўлиниушлайдиганбўлдинг, —дедимҳазиллашиб.

— Худога шукр! — деди у қувончинияширолмай. —Нега«операция»биланшуғулланишингизни, қандайқилиббуйўлгакирибқолганингизнисуриштирмайман. Бунииккаламиз ҳамунутамиз. Ётибқолишимданолдинбиттадўконимизни«ремонт»қилишгатопширгандим. Ўшанисизгабераман. Биргаишлаймиз. Нимадедингиз?

Мен жон-жон деб рози бўлдим…

Категория: Hikoyalar | Добавил: Qahramon (03-Сен-2014)
Просмотров: 745 | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
Добавлять комментарии могут только зарегистрированные пользователи.
[ Регистрация | Вход ]

Категории раздела
Odnoklasniki sirlari [14]
Mashxurlar haqida [9]
Intervyular [0]
Qo'shiqlar matni [21]
Sherlar [27]
Statuslar [3]
Maqolalar [4]
Hikoyalar [10]
Latifalar [2]
Har xil [3]
Aforizmlar [0]
Foydali [6]
Hikmatlar [0]
Tibbiyot [1]
Adabiyot [13]
Kino | konsert | Serial [0]
Наш опрос
Оцените мой сайт
Всего ответов: 10002
Статистика

Онлайн всего: 7
Гостей: 4
Пользователей: 3
StanEvorolf, Hjalteagistlele, NerusulJap
Друзья сайта